Gisterenmiddag zat ik in de trein, en ik hoorde dat hij doorging naar Almere Centrum. Ik moest naar Weesp. Maar om nou 10 minuten te staan wachten op station Hilversum in die kou, had ik geen zin in. Bovendien waren we eerder uit, dus ik had nog een beetje tijd over. En het was koopavond daar.
Kortom, genoeg redenen om er gewoon heen te gaan. Ik stapte uit op Almere Centrum, kocht een ketting voor iemand, kocht twee engelenvleugeltjes (muisformaat) en een leuk kledingstukje.
Toen liep ik langs de Jamin, en een meisje sprak me aan. Ze deed me ergens denken aan “Mayram”en “Nane” (schuilnamen) maar ze keek wel lief, in tegenstelling tot die twee, dus ik liep niet direct door, ook al wist ik dat ze waarschijnlijk van een collecte was.
“Mag ik je een vraag stellen, 1 vraagje maar…” Ik schudde mijn hoofd en zei; “Ik denk het niet, waar gaat het over?”
“School, voor school”, zei ze snel. Ze was ook nog best wel…jong, en ik dacht; Nou als ik haar kan helpen met een school enquête, en het duurt niet te lang, en de vragen zijn leuk, best.
Dus ze vroeg me of ik nog op school zat. Welke school dan. Hoeveelste jaars en hoe oud was ik dan? Ik merkte dat ze niets opschreef, en ik vond het raar, maar ik dacht wie weet schrijft ze alleen de eindconclusie op. Dus ik zei er niets over.
Toen zei ze; Heb je ook jongere kinderen in je klas?’ Ik zei; Ja.
“Wat vind je daarvan, vind je dat gezellig?’ Ik trok een vanzelfsprekend gezicht en zei; ….ACH….”
“Niet gezellig? Waarom niet?” Ze vroeg het zo snel dat ze een beetje op een collectant begon te lijken en ik begon steeds meer naar het papiertje in haar zak te loeren, want dat leek op een foldertje.
“Nou…ze zijn een beetje aan het puberen, en ik niet zo, en dat is..irritant..” zei ik netjes.
“Haha, oh, nou, maar goed, die moeten ook les krijgen toch?!”, lachte ze heel nep. “Weet je wie er nog meer les moeten krijgen?’
“Wat ben je subtiel…”, mompelde ik.
‘Hoezo?”, vroeg ze bijdehand en ik zei; ‘Omdat ik nu al doorheb dat dit over een collecte gaat..”

‘Nee maar het gaat meer om bewust maken dan om het geld”, zei ze snel en deed haar collectefolder weer terug in haar zak. “Wist je dat die kinderen iedere dag om te overleven met vieze oude mannen mee moeten?”

Ik probeer erdoorheen te vertellen dat ik al donateur van het IFAW en WNF ben maar ze blijft het herhalen; ‘Kinderen, oude mannen, kindjes, seksueel misbruik, seks, kindjes, oude mannen. Donateur WAS ik trouwens, ooit, maar nou en, ik wil gewoon niets geven. Ik zeg; Ik geef toch niets, einde gesprek.”

“Waarom niet?” “Omdat ik al aan het IFAW geef en het WNF”

‘Waarom niet aan het “(Weetikveel, iets met een q. Quamee ofzo)”dan?

“Omdat ik op dit moment de uitstervende dieren belangrijker vind dan die kinderen!”

Nou en dat had ik niet moeten zeggen. Ik bedoelde gewoon; “Ik ga hier geen aandacht aan besteden, hou je mond en ga weg, ik heb hier op dit moment niets mee.’ Maar goed, meisje flipt tegen me; ‘Dat vind ik echt heel erg om te horen uit jouw mond!!!”

Alsof ik haar kende, alsof ik haar beledigd had. Er kwam een lang verhaal uit, over dat die kindjes geen toekomst hadden.

Ze zei; Sommige kinderen worden ook vermoord hoor.’ Ik zei; Nou, dat vind ik ook niet goed.

Toen kwam er een discussie over, als je een kindje had, wat op dat moment seksueel misbruikt word, of een huilende hond met vlammen op zijn rug, of je eerst de hond zou blussen, of het kindje zou redden.

Vanaf die discussie ging het letterlijk nergens meer over. We gingen er beiden veel te ver op in, ik begon over dat ik snel de hond zou blussen en dan het kind redden, zij begon over waar je water vandaan haalt, en de hele moraal werd het nieuwe discussiepunt. “Je werkt met kinderen nota bene, en nog geef je meer om dieren!”

“Ik heb niet gezegd dat ik meer geef om dieren, maar er zijn genoeg donateurs hiervoor, en ik heb er genoeg van, ik heb mijn keuze gemaakt, ik blijf donateur van (niets) het IFAW en WNF, en daarmee uit. Klaar.’

Ze haalt teleurgesteld haar schouders op en zegt; Hmpf..nouja…goed dan..’ En ze laat me erlangs gaan.

Op de terugweg, moet ik er weer langs, maar ik zie haar met haar twee grote jongens (die ook meedoen) niet meer staan. En ik wilde eigenlijk wel even bij de Jamin kijken voor cupcakevormpjes.

Dus ik loop erheen, en als een soort ninja’s springen ze alledrie voor mijn neus (zij dacht dat ik een ‘nieuwe’ was) en schreeuwen tegelijk; MAG IK JE WAT VRAGEN, 1 VRAAGJE MAAR!”

Dus ik zeg; “Nee, dankje, mijn preek heb ik al gehad..” en ik loop erlangs. Een jongen rent met me mee en wil weten waarom ik het een preek noem. Hoezo dan? Heb je de vragen beantwoord? Ben je bewust geworden? Ben je al donateur? We doen dit voor de kindjes!!”

Dus ik loop stug verder, en achter me hoor ik dat meisje, met een lelijke nasale stem zeggen; Jaaaa zij had toen ik haar iets vroeg gezegd dat ze alleen om dieren geeft, en ze vind een hond belangrijker dan die kindjes en blablabla.’

Dus mensen die over me gaan roddelen geef ik al helemaal geen cent. Volgende keer neem ik een honkbalknuppel mee.

Voor die kindjes he, zodat ze die mannen weg kunnen knuppelen. Dat meisje kan ik zo wel aan.

En toen even later stond ik op het station, te schuilen voor de wind en regen, naast de roltrap. Ernaast. Dus niet echt in de weg, mensen moesten 3 centimeter uitwijken voor me.

En ineens voel ik een harde aluminium koffer tegen mijn been en ik word min of meer de roltrap opgeduwd. “Ho”, roep ik en de man staat stil, en briest; ‘Dan mot je uitkijke meissie, woar je staat!”

En zijn hond keek ook boos naar me. Hij had een tuigje, maar goed, dan nog. Ik zat te twijfelen of ik die hond zou helpen als hij in de fik stond. Zo boos keek hij.

Ik vond dat ik niets verkeerd gedaan had. Blinde mensen moeten ook gewoon normaal hun koffer meenemen, en niet breeduit meeslepen. Ik stond langs de rand, tegen de muur, dus ik deed niets verkeerd klaar.

Ik had wel bijna geschreeuwd; Bekijk het eens van mijn kant!’ maar dat was discriminerend geweest.

Dus dat deed ik niet. Ik at mijn broodje verder. Misschien had ik die moeten doneren aan die kindjes.

Ergens..ver ver weg in dit weblog, ik ga het niet voor jullie opzoeken…stond een blog over een oude..rare vrouw, die kranten scheurde, koffie spuugde en dingen zag die er niet waren. In de trein. Nou…geloof het of niet, she’s back. And still looks like she’s on crack.

Ik zat in de trein, onderste verdieping, want ik was te lui om naar boven te gaan. Ik moet dan uiteindelijk wel weer naar boven, maar goed. Dan ben ik uitgerust van het naar-de-trein-rennen, en als ik net de trein instap, dus niet.

En toen plotseling was ze daar. Dezelfde jas, dezelfde haarkleur, dezelfde tas. Al mompelend in zichzelf schuifelde ze naar een bankje waar veel kranten op lagen. Ik begon al te giechelen, en inderdaad, ze begon weer kranten te scheuren. Ze omcirkelde ook een paar dingen, met cijfers en rondjes en smileys, maar van veraf was niet precies te zien wat. Maar het was geen normale aantekening, zo van; ‘Dit moet ik nog lezen, is leuk.’ het waren echt kruisjes in mensen hun gezicht, of rondjes boven woorden.

Ze greep een paar dubbele, ongescheurde kranten en deed ze in haar linnen tas, die al uitpuilde met kranten. Ze begon alles om zich heen weer op te ruimen, smeet alles op een nette hoop voor zich op de bank en greep in haar tas. Ik was benieuwd wat ze eruit zou halen.

Het was een broodje beschuit. Een half broodje, en een half beschuitje. En nam er een hap van, en deed hem weer terug, tussen de kranten. Net als vorige keer. Een oud AAdrink-flesje, met water, nam ze ook een slokje van, gorgelde en slikte alles door.

Daarna ging dat ook weer terug in de tas, en de beroemde koffie kwam weer tevoorschijn. Ze zat lang te prutsen met het dekseltje, dus ik zat naar de rest van haar te kijken. Haar jas was geelbruin, niet de kleur die hoorde in ieder geval, en ze had enorme natte plekken op haar schouders, maar ze had niet haar haren gewassen. Integendeel. Dus hoe dat nat kwam wist ik ook niet.

Toen nam ze een slokje koffie, gaf een slokje koffie aan de prullenbak en deed alles weer terug in haar tas. En mompelde nog heel veel in zichzelf voor ze er op Hilversum uit stommelde. Ben benieuwd of ik de DownSyndroom-jongen met zijn lesbische zusje ook nog tegenkom.

groetjes! Emma

Ik liep over straat, in Arnhem, en ik had zojuist mijn geld gespendeerd aan drie jurkjes van ieder 20 euro, een rokje, een colbertje, etcetera…en er kwam een vrouw aan, met geplastificeerde kaartjes, en rozen. Laatste keer had ik haar ook al gezien, met haar man. Haar man had ik 2,50 gegeven, en ik kreeg er een roos voor terug. Hij had me een kaartje laten zien, waar in het Duits opstond dat Julia, zijn dochtertje, hersenkanker had, en dat ze de operatiekosten niet konden betalen. “Bitte rette Julia, sie ist unsere Sonne’ dat soort dingen. Alwetende vond dat ik opgelicht was…maar was wel blij met die roos, want die gaf ik aan hem. En dit keer, zag ik ze weer rondlopen. Maar..van veraf zag ik dat de kaart niet lichtblauw was…maar lichtgroen. En de foto leek anders. Dus ik liet mezelf aanspreken; ‘Asblief, help, mn neefjuh..’ en keek op het kaartje. Dit keer was het Janice, een jongetje, met leukemie. En het kaartje en de foto, alles was anders, en de man en vrouw precies hetzelfde. Dus ik antwoordde; Nee, ik heb jou en je man laatste keer tweevijftig gegeven voor Julia…ik geloof dit niet meer, van mij krijg je niets.’

Haar antwoord; “I do not speak Holland..” Ik weer: “I saw you and your husband last time, and that time it was Julia with braincancer, I dont believe this, I’m not gonna give you money..” Zij weer; “Ich spreche kein English..”

Dus..ik weer; ‘Okay, dann sprechen wir Deutsch, ich habe dich und dein Mann gesehen, letzte mal war’s Julia mit GehirnKrebs, ich hab dich 2,50 gegeben, ich glaub’s nicht mehr, ich gib dir kein geld, tut mir leid..’

En toen keek ze heel betrapt, en pakte ze snel het kaartje uit m’n hand en liep ermee weg. En ik zag even later weer iemand wat geven. Ik vind dat ze gewoon rozen uit moet delen, dan krijgen ze ook wat, maar dit is oplichten.

Oh he en mijn verjaardag was wel leuk, ik had allemaal cadeautjes gehad, ik had megataarten gemaakt met konijnenvormen en cupcakes en nouja…het was leuk.

Groetjes!

Beste Enile, Peb en collega´s,

Ik wilde nog even mijn excuses maken voor mijn belachelijke gedrag op D&V. Het dringt nu pas tot me door hoe erg ik bezig ben geweest, en hoe lui ik me heb gedragen.

Als stagaire werk je vanzelfsprekend meer dan je ladderdansende stagebegeleider, niet dan?

En als Aksiram en ik samen 2 kasten in 3 uur doen, kan ik best 16 kasten in 25 minuten.

Dat ik die tijd niet haalde was wel het toppunt van schaamte.  Hoe kan dat nou? Wat ben ik traag.

Vanzelfsprekend was Enile in tranen over mijn prestaties.  En juist “omdat Peb zo’n goede begeleidster was voor probleemgevallen zoals ik.” Peb heeft fantastisch haar best gedaan in de paar keer dat ik haar gezien heb.

Ik heb gefaald. Ik had me beter moeten gedragen. Natuurlijk kreeg ik voor alles onvoldoende. Spraakvaardigheid, communicatie, snelheid, lopen, lezen, eten, slapen. Ik dacht dat ik dat kon, maar ik heb mezelf overschat denk ik. In mijn vorige stage at ik ook mijn boterhammen al te vroeg op.

Oh wat verwarrend, al die tijden. Het overzicht is nu al weer weg. Waar had ik het over? Wie ben ik eigenlijk?

En mijn verwerkingsmethode is ook niet goed. Ik huil nog iedere ochtend, middag, avond en nacht om mijn mislukte stage. Ik kan niets, denk ik, ik ben nutteloos. Oh maar dat moest ik niet denken van jullie, dat zeiden jullie al voordat ik de kans kreeg om te reageren op mijn ontslag. “Je moet niet denken dat je nutteloos bent, of dat je niets kan, je kan best wel iets.” Waar heb ik zulke aardige woorden aan verdiend?

En jullie hadden gelijk, over alles, ook over de tijd na mijn ontslag. Ik heb mijn kamer kort en klein geslagen, en heel hard gejankt. Zoals jullie al zeiden, inderdaad, zo verwerk je dat. Slaan, gillen en heel lang boos en verdrietig zijn. Fijn dat jullie iemand met me meestuurden naar de trein, voor het geval ik ervoor zou springen.

Ik wou gewoon dat ik meer op mijn getalenteerde klasgenoten leek. Die zelfs met een groen varken en roze schaap door de test kunnen komen. Die het zich kunnen veroorloven om mensen op Hyves te hacken onder de les, in plaats van de testen te maken. Die hun gevoelens direct durven te uiten, door hard te huilen op de wc, of hun werkstuk ter plekke in elkaar te stampen. Die laten hun woede eruit, in plaats van het van je af te zetten, of langzaam weg te laten vagen uit je leven.

Die laten zich niet tegenhouden door ‘regels’ of ‘sociale vaardigheden.’

Die durven de lerares in het gezicht een zwerverwijf te noemen. Ik wou dat ik zo’n zelfvertrouwen had.

Dus Peb, ik had beter moeten werken. Ik was dan wel sneller dan al je collega’s, maar niet snel genoeg natuurlijk. En ik snap volkomen waarom mijn laatste uren niet genoteerd zijn.

Ik vond het wel jammer dat je mijn eerlijke verhaal over Ydnew niet geloofde. Maar goed, wie vertrouwt er nou een stagaire weetjewel? Dus dat snap ik ook wel. Die boze toon, en dat gesnauw heb ik volledig verdiend.

Ydnew, veel plezier met mijn tasje. Ik heb het met tegenzin aan je afgestaan, omdat het mijn tasje was, en ik het gekregen had van die stage-D&V-organisatie. Maar door de dwingende stem waarmee je zei dat ik het af moest geven, merkte ik hoe belangrijk je het vond en ik hoop toch dat je er veel plezier mee hebt.

Ydnew 2 en Ekmef, ik waardeer het dat jullie mij beschermd hebben tegen de waarheid, al heeft dat uiteindelijk geleid tot mijn ontslag. Anders doen bij de volgende dan maar.

En Enile ik begrijp volkomen waarom je mijn verhaal genegeerd hebt. Ik had aan die Ritalin moeten gaan, en alle andere pillen die je noemde. Ik heb me echt belachelijk gedragen. Hoe durfde ik in het weekend liefde boven  wandelen in het bos te stellen? Een halfjaar zonder de liefde van mijn leven was misschien best goed voor me geweest. Ik zou me moeten schamen dat ik je advies niet opgevolgd heb. Dankjewel, en sorry voor al het werk dat ik verricht heb.

Ik weet zeker dat iemand anders dat veel harder, better, faster en stronger had kunnen doen.  Ik had het aan die persoon moeten overlaten.

Ik stuur je nog wel wat tissue’s op, want ik vind het vreselijk dat je zo hard om me moest huilen. Maar mijn moeder wil je nog even spreken,  want die had een halfjaar geleden een vraag, die ze je nog wilde stellen op het eindgesprek, waar je niet was. Zou je misschien even uit je foetushouding kunnen komen om die te beantwoorden?

Dat zou ik heel erg waarderen.

Vriendelijke groet, de hardwerkende, volwassen, en vooral lieve Emma die jullie nog heel erg gaan missen. Wacht maar, dat komt vanzelf. En als dat gebeurt, dan mogen jullie best hard gaan schreeuwen en stampen en de hele D&V kapotslaan hoor. Dan snap ik dat best wel.

Ik zit op Texel. In een huisje. Er lopen grote en kleine konijnen rond. 1 kleine, die noemen we Kleintje-Konijntje. Zij zijn mijn fotomodellen.

Samen met meeuwen, die je nasi en boterhammen van tafel meegrijpen als ze langsvliegen, en katten, schijnbaar.

En onze overburen zijn "breezersletjes." Laatst lagen er pizzadozen en haribo-verpakkingen in onze tuin, en wc papier in de heg. En de hele dag gegil en geschreeuw, en harde muziek. Eentje zingt de hele dag, en ze gooien met dingen. En ze sissen mij na, dat mijn zwarte tas zo'n niet-moderne-vorm heeft. Dat is toevallig mijn Canon-spiegelreflextas, sorry dat die geen leuke vorm heeft, er past een camera in, dat vind ik belangrijk.

Anyway, terug naar de kat. Er kwam een lullige zwart-witte kat over de tuin heen gerend bij ons, en greep gemeen Kleintje-Konijntje in z'n nekvel. En ik hoorde gegil. Ik dacht dat t die trutjes weer waren, maar t was Konijntje, want die wilde liever niet opgegeten worden. Die eet liever wortels, die we voor m neergooien in de tuin.

Maar goed, papa sloeg tegen het raam en riep; 'HE!" en rende de kat achterna, die in katten-galop ging, en de heg door rende. Mama riep; Omijngod, arm konijn, arm konijn!' en rende papa achterna over het pad.

Ik stond in mijn blote benen en korte jurkje, dus ik ging er niet achteraan, maar ik zag het breezerclubje, zes van de 8 meisjes, inclusief eentje in een zeer korte en zeer afzakkende badhanddoek en schuimvlokken in haar haren, over het pad meerennen, gillend dat papa en mama er raar uitzagen als ze renden. Erna zagen ze mij, en begonnen met; "Ooh er staat een meisje, zou er iets ergs zijn, zijn dat haar ouders, het is vast heel erg, heel erg..'

Dus ik schoot de kamer in, deed mijn legging aan, en hoorde geklop op de deur. Mijn zusje siste geschrokken door haar kamerdeur; Wat is er aan de hand???!!!"  Ik deed open, en ik zag een breezertje staan met een half-bezorgd hoofd en een half vertel-me-alles-hoofd. Zo'n AchGossi-p hoofd.

Dus ik doe de deur open, vraag of er iets aan de hand is. Zij vraagt hetzelfde aan mij want 'je ouders renden net over het pad, is er iets gebeurd?" Ik zeg netjes; "Ohh..dat..nee hoor, is niets ergs, wees gerust.."

Achgossip snelt weer terug naar haar nest en ik hoor haar achter de heg. Iedereen vraagt; Waszeizewatzeizewatzeizeeee??" en Achgossip zegt: "Ze zei; "Alles is oke." Ik hoor teleurgestelde geluidjes, en ik hoor de stem van Achgossip er weer bovenuit. "Nouja..ze zei dat t goede was…maar t was vast HEEL HEEL erg hoor, het was echt goed mis, zeker weten..' Er klinkt weer opgewonden gepiep, en op dat moment komen pap en mam terug. Kleintje konijntje is dus dood, en mam en pap lopen de tuin in. Ik hoor de breezers gillen dat mijn ouders hun kleding geen Golche en Dabanna is, en ik fluister naar pap en mam; "bespreek alles binnen, jullie waren het gesprek van de avond, daarzo..'

Direct is het doodstil achter de heg, en ik hoor; 'hoorde je dat? Ze praatte over ons tegen haar ouders! Het is vast ECHT erg!"

Ik vertel binnen alles aan pap en mam en pap ging nog even naar het breezernest toe, om te vertellen dat hij mam niet woedend achternazat, niemand neergestoken was, en het ging om een konijntje. Een breezer vroeg (sarcastisch) of we het nog even wilde melden als het konijn weer leefde.

En zodra ik dit weblog af heb, hoor ik er weer eentje gillen; 'Nee dat zit heel diep in mijn vagina, daar kom je niet bij, nooit." Maar dat had ik niet hoeven vertellen, ze gilde zo hard, dat hoorden jullie ook wel.

Oh, en ik ben 20 over 30 minuten. Whoei. Groetjes!

Ken je dat liedje van KinderenVoorKinderen? Nou, zo heet het. Deze huizen hadden gehuild, arrogant gelachen, en gezongen van vreugde als ze gevoel hadden. Ik zal even vertellen over welke huizen het ging. Let op! Ik vertel vol kritiek, in m'n eigen woorden. Dus JA ik ben heel kritisch en daardoor kan het aangedikt lijken, maar dat is het niet.

Huis nr 1. Alwetende en ik stappen de voordeur binnen. Ik ben al vantevoren niet blij over dit huis, er stond 35 vierkante meter, en dat vond ik veel te klein. We stappen een smalle gang in, en gaan direct door naar de woonkamer. Ik schrik, want het is net zo groot als mijn kamer, als die iets meer uitgebouwd was.

Er liggen spulletjes op de grond van stagaires, die ook voor geen goud langer dan 6 maanden in dit huisje leven, de sporttassen stonden al naast de bank, en alle kleding-maak-spulletjes lagen over de grond heen. Er stond een mini-tvtje, er liepen mieren over de grond, de keuken was heel klein, maar groot genoeg, en de bank neemt echt de HELE kamer in beslag. En het was een zeer kleine bank.

"En wat is daar dan?", vraag ik, en ik denk even terug aan het plattegrondje. Ohja..de badkamer…en wc. Ik doe de deur open, maar merk al gelijk dat je zijdelings naar binnen moet. De wc staat geen 1,5 meter van de douche af, zoals het leek op de plattegrond, maar staat er letterlijk half onder. Ik kan me eigenlijk niet omdraaien in de douche, en mijn grote tas had ik afgedaan, dus daar lag het niet aan. Ik schuif langs de zijkant de douche weer uit, doe de deur weer dicht en loop mee naar de slaapkamer.

Ik moet eerlijk zeggen, ze hadden het creatief opgelost. Een rekje van een halve meter met outfits over elkaar heengehangen, zo'n 7 outfits op het rekje in totaal. De wasserette zat op de hoek. De ene had een groot bed, van de andere leek het alsof het in elkaar gestort was, en met een kartonnen doos recthop gehouden werdt. Er stond 1 zielig kastje in de kamer, van 20 cm breed en diep, en zo'n meter hoog. Geen flauw idee wat erin zat, maar het maakte de kamer heel vol. Kan je nagaan.

Ohja, alle tandenborstels stonden boven de wc. Ik heb ooit ergens gelezen dat als iemand een nr 2 op de wc doet…of een (heel hard) windje laat, dat er dan in een straal van een meter overal bacterieen daarvan opzitten. Dus stel je voor dat we een nieuwe vriend maken in Arnhem, die last van buikloop heeft, dan proef ik dat later als ik tandenpoets. Om het even te overdrijven. Maar ik vind het smerig. Bovendien, alle andere spulletjes stonden ook te wankelen op de rand, dus als je een keer te "hard" opstaat van de wc en tegen die rand opbotst, ligt al je dure conditioner in de wc.

Anyway, het bleek bovendien ook dat ze dus de gang, en de volledige omtrek van het huis gerekend hadden als ruimte. En de meterkast. Zoiets als een driehoek tekenen, daar precies een vierkant omheen maken, en de oppervlakte van het vierkant verkopen, terwijl dan nog twee grote hoeken helemaal leeg zijn. De man legde ondertussen uit hoe het zat met vierkante meters, en ik hoorde hem niet door de MwamwamwamwamwamwamwammmmmmMWWAAAAMWAMMWAAAAMM!-scooters. In de slaapkamer stonden we he? En die man keek boos naar me. Dat was omdat ik boos naar hem keek, omdat hij ons zo'n stom huisje aanbood. Maar goed, ik vond die man ook niet leuk, en die krijg je erbij.

Dus dat huis had gehuild als het gehoord had wat ik erover zei. Dat huis werdt het NIET.

Huis nr 2. We kwamen binnen, en die man was best wel…argwanend. Gelukkig waren we geen studenten. We beklommen de Mount Everest (de steilste trap die ik ooit beklommen heb, steiler dan die in Keulen) en deden de deur open. De middelvingers en Bacardiflessen lachtten ons toe. Het huis had een zitveranda (!) en een heel hoog plafond. Als er ooit muggen binnen zouden komen, hadden we een trapje nodig gehad om ze te pletten. Er hing een messenset van TellSell aan de muur (Miracle Blade) en een heleboel kruiden. Beneden was het uitzicht een chagrijnige mexicaanse cafemedewerkster met een peukje, in een hoop stenengruis en afvalzakken.

Het huis had een slaapkamer, waar jammer genoeg onze kasten niet inpastten, maar wel een mooie (kleine) inbouwkast, en gordijnen. De badkamer was gedeeld, en de wc ook. Er was meer ruimte dan in huis 1, maar niet heel veel. En de wc stond weer in dezelfde ruimte. En als ik toch negatieve punten opsom, het deed me denken aan een gevangenis. Alles was grijs, net als het vale lichtblauwe douchegordijn. Het douchegordijn hing er ook bij alsof het huilde. En het was scheef. En er zaten haren en stofplukken op het plancetje.(duur woord voor plankje)

Maar TOCH wassie leuk. Alleen hij geloofde niet dat Alwetende goed bij het huis pastte. Hij zei zeshonderd keer 'geen studenten" en wilde een contractkopie, loonstrook, ID kaart, paspoort, geboortekaartje, foto van eerste lievelingsknuffel, veterstrik-rapport en zwemdiploma hebben.

En dat deden we ook nog, en toen ging er een (waarschijnlijk) deftige meneer langs en die kreeg het. En dus was dat het arrogant lachende huis. Waar we 'niet goed genoeg voor waren." Niet lang genoeg in ieder geval…om al die muggen op het 3 meter hoge plafond te meppen.

En nr 3. Eerlijk gezegd, ik weet er niets van. Ik heb het niet gezien. In het echt in ieder geval. Op foto's weet ik dat de ramen lijken op die in Emmerich. En dat de keuken groot is, het huis vooral rood met zwart/grijs, dat de wc volhangt met vrolijke zooi, en dat het een heel aardig en netjes meisje/vrouw/dame/-ish is die het met ons deelt. Alleen de wc, dus dat gaat nog wel. De douche is van ons, achter een soort muurtje, met de wasbak en alles, en een grote spiegel geloof ik zelfs.

Oh maar het slaapkamertje schijnt fucking klein te zijn, en er is geen licht en geen raam en geen deur, en heel donker en klein. Spannend. Net een eeuwig-duurende kampeerparty in de tent. Want de muur is schuin.

Oh en die laatste is het geworden. Oh en ik wil even tegen D&V (das een schuilnaam, ik zeg hun echte bedrijfsnaam niet! Privacybescherming!) zeggen dat ze nou eens moeten kiezen. Of je houdt het geld wat van jou is. En stuur me niets. Of je stuurt het geld op, en geeft het aan mij. Niet blijven storten en het dan weer terugeisen. Dat kost postzegels, door jullie stomme fouten. En de stomme fout van Alesig (schuilnaam, alweer, de administratiedame die zo van mij hield…kuch)

En dat was het weer. Klaar. Ohja, we hebben een nieuw konijntje, Fleurtje. Ze lijkt op Queenie uit Blackadder. En ze eet snoeren, want ze denkt dat het dropveters zijn. Datzelfde met plastic, ze denkt dat t water is. En ze eet knuffels. Dat is waarschijnlijk omdat ze honger heeft.

Groetjes!

Dag mensen,

Normaal gaat t jullie heeeeeuuulemaal niets aan wat de Alwetende en ik doen als we een weekend afspreken, maar dit was een bijzondere week, vond ik dan, dus ik ga t wel vertellen. Deels, vanzelfsprekend.

Waaant…ik ging naar Arnhem, en toen gingen we wat eten op t station want we hadden honger, en de Alwetende had een turkse pizza, en ik wilde een patatje, en er stond een meisje voor me wat pas ging kiezen wat ze wilde toen ze aan de beurt was. En bovendien had ze "JONGE" in haar nek staan. Van New Kids volgens mij. En toen gingen Alwetende en ik met de trein naar Wehl…geloof ik. Ja toch? Ik raak altijd in de war van alle tussenstations. En we gingen fietsen… (oh he er rijdt een ambulance voorbij nu ik dit typ) en toen keken we die avond Trainspotting, met pizza en kebabpizza. Ik had de pizza.

Oh en de man van de pizzeria die stopt ermee, want zijn familie werkt verderop en daar gaat hij bij werken en daarom had hij geen ijsjes meer, en ik had dat WEL begrepen en Alwetende niet.

En Vrijdag gingen we naar Kleve fietsen, en nog een hele omweg, met Emmerich en de Lidl en weetikhet, dus dat werdt bij elkaar 27,8 kilometer. Wat ik gewoon 30 kilometer noem. Het was megawarm, en Alwetende zei; Goh…eh….als je niet wilt dan gaan we niet hoor…" maar toen wilde ik wel. Eigenlijk alleen omdat ik zag dat hij een beetje ging twijfelen…ghihi gemeen. Want ik vond het zelf ook veel te warm. Toen gingen we de brug over, en na heeel erg lang fietsen kwamen we aan in Kleve, en Alwetende keek om zich heen en er bleek dus helemaal niets open te zijn. Een ijsjeswinkeltje, dat was alles. Verder niets. Geen enkele supermarkt, geen fietsenmaker, geen bordeel, geen bloemenwinkel, geen kerk. Of misschien die laatste wel…maar daar kan je maar een beetje wijn, water, en een vies plat josti-broodje halen, dus dat was qua boodschappen geen optie.

Oh en ja, dat met Josti was met opzet. Dus toen hebben we een ijsje gehaald, dat van Alwetende was met slagroom, die ik er snel vanaf pikte, en kersen en drank ofzo. En mijne was "Engelblau" met 'Erdbeer." En die dag was dus de Lidl ook dicht en aten we patat met döner. Ik at de patat. Oh en we hadden mooie foto's gemaakt tijdens de fietstocht.

Zaterdag gingen we alweer naar Kleve, maar dan met de bus, en toen was de Lidl wel open, dus werdt het stokbrood met bratwurst en salade en gebakken ei enzo. En toen gingen we naar een 'chillout" wat  een Motorclub bleek te zijn met paaldansende meisjes van 8 en een assortiment drank zonder kraanwater. (Ik heb geen dingen die onwaar zijn toegevoegd aan de laatste zin, alleen wat details weggelaten.) Dus de Berlinerbollen die we hadden meegenomen stonden een beetje stom.

En even later werdt Alwetende  misselijk en die was ziek geworden, dus zondag heb ik die lopen vertroetelen en het hele huis mooigemaakt en al mijn troepjes opgeruimd. Alwetende ging heel veel slapen en ik ging pannekoeken bakken, maar Alwetende moest helpen want het lukte me niet, want de pan en het beslag en de boter wilden tegelijk niet meewerken. En we keken nog wat tv en de volgende dag was Alwetende al wat beter en toen aten we matzes en een beetje pannekoek als ontbijt en toen zijn we naar t strandje gefietst…was ook best wel ver…maar het was er wel heel vies En ik heb de berlinerbollen opgemaakt toen we thuis waren. En toen was ik ook ziek, en de afgelopen dagen erna…dus van maandag tot…woensdag…ben ik ziek geweest…en heeft Alwetende heel lief gedaan tegen mij.

En nu gaat t al wat beter en zit ik chipjes en vla te eten en morgen is het koniginnendag en dan komt Alwetende weer hierheen en gaan we koniginnendag vieren. Dus dat.

Doei. x

Ik kreeg een kuikentje, met snoepjes, chocolaatjes, een pen, een kaart, oorbellen en een boekje.

En een muffin en een glas aardbeienmelk.

Khad toch liever gewoon mijn diploma gehad.

xxx

Oke, hele rare vergelijking. Wie kent er Cloverfield? In die film gebeurd er een ramp, net als veel andere films. Maar ik bedacht me laatst, dat dan in ieder film, mensen "rollen" gaan aannemen. Je hebt de persoon die zucht; "We gaan allemaal dood, ik WEET HET" en degene die zegt; "NEE niet waar, we overleven, we moeten wel!!" en degene die alleen maar jammert en piept; "Ik wil niet dood!" en de mafkees die hyperactief en gestresst wordt van alle spanning en domme grapjes gaat maken, die niemand leuk vind. "Jaa euh..nouja, in ieder geval is t lekker warm met al die gloeiende lava." En dan nog de eeuwige optimist, die (TE) vastbesloten is om te overleven en de spanningen van zich afpraat en negeert. "Nee maar we GAAN dit overleven, Ik weet het ZEKER, we mogen ons nergens zorgen om maken! Voorraad van voedsel? Hebben we niet nodig, tis vast zo over."

En dat is net zo op werk…een beetje…De strenge persoon wordt dan gezien als iemand die geen medeleven toont. "We MOETEN overleven!' geen ruimte voor gevoelens. De jammerende pieperd "Ik wil niet meer, heb echt geen zin meer in vandaag." irriteert gewoon iedereen, net als in een wereldramp. Dan is in films altijd het antwoord "Wat denk je hier nou mee te bereiken, hou je mond dicht!" Omdat wat diegene zegt, hetzelfde is wat iedereen denkt. Die flauwe grapjes worden ook gezien als irritant, soms opluchtend, maar word het TE onrealistisch, dan is het verwarrend en dan is het; 'Waar heb jij het nou weer over, doe niet zo dom, denk eens serieus mee." Net als dat je soms met grapjes in de lift (bij wijze van) gecorrigeerd wordt van; "Gheh..ja..dat zou wat zijn he. Als dat zo was. Maarja, het is niet zo. Dus dat kan niet."

En de laatste, die TE optimistisch is, die lijkt daar ook een beetje op. Ook van; Ach..misschien krijgen we vandaag wel helemaal geen opdrachten, misschien mogen we wel eerder weg." ofzo. Dat vinden ze fijn zolang het realistisch blijft. En als t onrealistisch wordt, dan vinden mensen het storend, omdat het ze dan niet geruststeld maar alleen in de war maakt.

Ik wil niet met dit weblog zeggen dat mijn stage een wereldramp is. Of dat ik altijd stomme opmerkingen maak in de lift. Maar ik merk dat anderen soms dingen zeggen van; "Nou he, succes, werkze, bijna weekend, tis mooi weer." Dat ze positieve dingen gaan noemen om elkaar op te beuren. Wat lijkt op het troosten van mensen in wereldrampen; "Tis niet zo erg, t komt goed, we gaan je huis weer opbouwen, je camera was toch waterproof?"

Dussss….en ja t komt een beetje door Japan dat ik dit typ, meer omdat ik dit al een tijdje wilde typen, maar nu een soort van reden heb bedacht, dus dit is voor Japan, deze gedachte.

Itte kimasu! xxxx

Dat doet me ergens denken aan een werksituatie. Diezelfde rollen heb je op werk, dat je in de lift staat en een zeurkous hebt; "Nou…heb wel zin in het weekend…